Een tweede gedichtenbundel

Met het startschot van de Tour de France binnen gehoorsafstand, zet ik me schrap om de laatste gedichten van Gevonden 2018 te schrijven. Jullie mogen deze gedichtenbundel in de nazomer van 2018 verwachten.

Alain

Allemaal Down

Gelegenheidscolumn:

Met stijgende verbazing keek ik vorige week naar het haast vanzelfsprekende gemak waarmee jong volwassenen met Down in het televisieprogramma ‘Down the road’ hun (liefdes)gevoelens op een zilveren schaaltje legden en zonder franjes aanboden aan het object van hun verlangens. Het deed me denken aan iets wat 10 jaar geleden gebeurde in onze vriendenkring.

Ik had die avond een dubbele agenda en aangezien het gezelschap uit de eerste activiteit zo geweldig in elkaar paste, besloten we impulsief – het leven begint pas als je buiten de lijntjes kleurt – om als echte partycrashers het groepje mee te nemen naar de tweede activiteit. En daar gebeurde het.

Je maakt zoiets hoogstens één à twee keer mee in je leven en als je het voor je ogen ziet afspelen, wéét je gewoon dat alles klopt.

Toen tussen een collega van de gastheer en één van mijn vriendinnen. De steelse blikken die over en weer pingpongden. Die onmiskenbare glans in hun ogen. Ze leken met twee op een onbewoond eilandje te zitten. En toch, toch werden er op het eind van de avond géén telefoonnummers uitgewisseld, géén bekentenissen gedaan. De angst om gekwetst te raken maakte het water tussen hen veel te diep.

Ik vraag me nu nog altijd af waar ik het lef vandaan haalde, maar toen …

Een dag later ben ik bij de gastheer het nummer van zijn collega gaan vragen. Ik heb die vriend gebeld met slechts één vraag: ‘Hoeveel keer denk je dat je in je leven meemaakt wat je gisteren hebt ervaren?’ Vervolgens ben ik in mijn auto gestapt en naar mijn vriendin gereden, haar in de zithoek geplant, een krukje genomen en voor haar gaan zitten. Ik heb haar dezelfde vraag gesteld.

Ze zijn nu nog steeds samen. Enkele jaren geleden mocht ik aanwezig zijn op hun huwelijk en een tijdje geleden kwam daar nog een baby bij.
Waarschijnlijk het enige pure dat ik ooit gedaan heb.

Gisteren zaten mijn man en ik in onze zithoek, een glas rode wijn in de hand. Hij vertelde me over twee van zijn kennissen. Over hoe ze bijna magisch naar elkaar toe werden getrokken. Hoe ze de winter door elkaar mooier maakten, fijnere mensen werden gewoon door bij elkaar te zijn.

Helaas géén bekentenissen. Het water tussen hen te diep. Nu ziet hij twee ongelukkige mensen die geen blijf meer weten met zichzelf, elkaar ontwijken en afstoten. Hij zei: ‘Het zou verboden moeten worden om je verstand te gebruiken in liefdeszaken!’

Hadden we allemaal maar Down …

Omloop Het Nieuwsblad, 24 februari

Omloop Het Nieuwsblad, 24 februari:
Vintage Ronde:

Vlucht met tien op het ritme
van heuvels en hindernissen.
Tussen Sint-Cornelis en
Sint-Maria. Storm voor de stilte.

Afdraaien denderen optrekken en doorjassen.
Start stop knop kop staart.
’t Is van ver, ’t is Gilbert. Weening
ziet het effe niet meer zitte.

Waar is Wout? Wellens zwelt
te goed. Benoot buitenom.
Weer Wellens. Brokje weinig
blauw. Benoot bombardeert.

Tiesj tegen allen, allen
tegen Tiesj trekt de streep.
Baart de berg een muis?
Mattentaartentijd.

‘Scartn’ om bij te blijven. Daar is
Wout in’t stukje wielerniemandsland.
Vingertje Van Marcke dendert door
Windeke. Deen duivelt uit doosje.

Geen hattrick voor Greg.

Anne

(Met dank aan de input van Michel Wuyts, José De Cauwer en Renaat Schotte)

Anne overleeft de Dodentocht

De Dodentocht was een geweldige ervaring maar op het randje van wat een mens aankan, dus zal het eenmalig blijven. Ik ben hoe dan ook trots op het feit dat ik het gehaald heb. Ik was dit jaar de enige mindervalide die meedeed. De stoere gasten zoals miliciens en dergelijke heb ik achter mij gelaten.

Ik wist op voorhand dat ik geen supertijd ging neerzetten, vooral omdat ik een gemiddelde hartslag van 150 per minuut had gedurende 24 uur. Dat wilde ik niet nog hoger laten gaan maar dat was ook niet de bedoeling, het is geen wedstrijd.

Ik ben huilend over de eindstreep gestapt, waardoor mensen nog meer begonnen te applaudisseren dan ervoor. Echt een prachtig moment. Na de finish ging ik naar de vrijwilligers van het Rode Kruis om mijn voeten te verzorgen, maar daar viel ik flauw terwijl ik een voetbad nam. Het spijt me dat ik daardoor iedereen die afkwam moest teleurstellen, dus de koffiekoeken en borrel zullen voor een andere keer zijn.

Het resultaat van deze Dodentocht mag er zijn: ik telde tien blaren waarvan vier gigantische van minstens 4 cm groot en twee bovenop elkaar. Die zitten dus enorm diep op mijn hiel. Voor de rest zijn mijn spieren een beetje stijf, maar niet overdreven erg. Ik ben in elk geval blij dat ik met mijn deelname een prachtige organisatie in de kijker heb kunnen plaatsen, een oude droom heb kunnen verwezenlijken (weer iets van mijn to do-lijstje geschrapt) en strakjes komt daar nog een nieuw manuscript van. Toch een nuttig bestede dag, niet? :-)

Anne

Anne Baaths wandelt Dodentocht voor couveusekinderen

De auteur van onder andere 'Dochters van Europa' neemt dit jaar deel aan de Dodentocht van Bornem. Met haar deelname wil zij alle ouders van premature kindjes een hart onder de riem steken. Anne heeft zelf een handicap en werd eind vorig jaar moeder van Tristan, die na nauwelijks 31 weken zwangerschap werd geboren.

Daarom stapt zij mee voor de Vlaamse Vereniging voor Ouders van Couveusekinderen (VVOC). Deze vereniging ijvert al meer dan twintig jaar voor meer aandacht en middelen voor couveusekinderen. Ze bieden steun voor ouders tijdens en na deze moeilijke periode in hun leven.

Meer info:
www.annebaaths.be
www.vvoc.be
www.dodentocht.be