Zoals je wellicht heeft gemerkt zijn Anne’s computerproblemen nog niet opgelost. Daarom kan ze geen columns doorsturen. Ook het sturen van e-mails gaat moeilijk. Toch wenst Anne Baaths je een gelukkig 2011!

Kijk ook zeker nog bij Activiteiten want je kan Anne binnenkort weer ontmoeten in Hamme.

De webmaster

Door computerproblemen kon Anne Baaths tijdens het afgelopen weekeinde geen cursiefje doorsturen.

De webmaster

Beste lezer,

Wat wonen wij toch in een vreemd land met een bizar rechtssysteem. Een rechtssysteem dat zonder problemen mensen veroordeelt voor moord op basis van een buikgevoel, maar dat buikgevoel evenzeer weer opbergt als de aanklacht op leugens is gebaseerd. Ik verklaar mij nader. Wij wonen in een nieuwbouwwijk met kleine smalle tuintjes. Slechts vijf meter breed. Om iedereen de nodige privacy te geven werden de hekkens in de meeste gevallen met klimop of riet gedekt. Wij hadden in mondeling overleg en in goed vertrouwen met de buren voor klimop gekozen. Ze stonden erop te kijken terwijl ik met een hand alles in de grond plantte. Anderhalf jaar later weigeren wij om voor de zoveelste dag op rij een oogje te houden op het kleutertje, dat de stiefmoeder meestal onbewaakt in hun tuin achterlaat. Nog voor we goed en wel met onze ogen kunnen knipperen, zitten we bij de vrederechter voor het onrechtmatig aanplanten van klimop. Alle verzoeningspogingen en gezond verstand van onze kant ten spijt maar tegenpartij blijft beweren dat ze nooit toestemming gaf tot de aanplanting ervan. Dan te weten dat ze eind vorig jaar aan ons vroegen om nog meer klimop aan te planten wat wij niet echt meer zagen zitten en het wordt nog erger. De buurman in kwestie laat in de aanloop naar de zitting links en rechts vallen dat hij, als politieagent, dat zaakje met zijn ogen dicht wint want hij kent deze en gene persoonlijk. Wij geloven onze oren niet maar wetende dat ons alleen naïviteit verweten kan worden – omdat we niets op papier zetten – wachtten we vol goede moed het verdere verloop af. Vandaag is echter gebleken dat Vrouwe Justitia toch niet zo blind is want raad eens: de klimop moet eruit. Ons vertrouwen in het Belgisch rechtssysteem is verdwenen. Toch hebben Koen en ik niet alles verloren want wij hebben onze waardigheid nog. Wij kunnen nog in de spiegel kijken en zeggen dat we eerlijke mensen zijn. Wij zijn opgevoed met het principe dat een woord ook bindend is. Jammer dat niet iedereen er zo over denkt. Ach, wij hoeven ons niet te schamen.

Tot volgende week,
Anne

[Noot van de webmaster: Art. 25 GW: De drukpers is vrij; de censuur kan nooit worden ingevoerd; geen borgstelling kan worden geëist van de schrijvers, uitgevers of drukkers. Wanneer de schrijver bekend is en zijn woonplaats in België heeft, kan de uitgever, de drukker of de verspreider niet worden vervolgd.]

Beste lezer,

Het is weer zover. Zelden verlaten wij schrijvers de onszelf opgelegde afzondering om de mensheid te ontmoeten. Geen diersoort zo asociaal, zo misantropisch of het is de schrijver. Ergens eind augustus verandert dat recept ingrijpend. Kieper de basisingrediënten: drink bij de uitgeverij, opening van de boekenbeurs in Antwerpen en nog een opening van een boekenweekend, bij elkaar. Overgiet dit recept met een sausje van boekpresentaties van bevriende collega’s en als je geluk hebt ook die van je eigen laatste literaire kindje. Werk vervolgens af met een paar signeersessies in de eerste helft van november. Ergens middenin die maand slapen mijn soortgenoten en ik terug in – tot de volgende herfst. Bij de ene collega verloopt dit proces al wat makkelijker dan bij de andere. Ikzelf maak op mijn quarantaine twee uitzonderingen. De eerste is mijn wekelijkse afspraak met de enige echte Frank Pollet – je weet wel, die van de Duvelmapjes – en zijn literaire creatievelingen. Blijkbaar heb ik dit drie uur durende bad nodig om door te gaan, om discipline te kweken. De tweede uitzondering vormen de occasionele wijndegustaties met mijn literaire vader en halfbroer, respectievelijk Dirk Bracke en Do Van Ranst. Altijd gezellig, vooral als de wederhelften zich in het debat proberen te mengen in de hoop van onderwerp te kunnen veranderen. Tevergeefs. De steeds terugkerende discussie over de pro’s en contra’s van toetsenbord (Do en mezelf) en pen (Dirk) blijven hardnekkig overeind. Al vrees ik dat Dirk toch overstag zal moeten gaan en zich in het digitale tijdperk zal moeten smijten. Hij vertrouwt tot op heden zijn schrijfsels immers toe aan de achterzijdes van de cursussen van zijn zoon. Omdat die opleiding achter de rug is en de voorraad zienderogen slinkt, zal Dirk andere maagdelijk witte vlaktes moeten opzoeken. Ik heb een flauw vermoeden dat hij daar zonder problemen in zal slagen.

Tot volgende week,
Anne

Beste lezer,

Moeders. Iedereen lijkt er een haat-liefde verhouding aan over te houden. Je hebt in je jeugd immers heel hard je best gedaan haar te respecteren. Ze heeft nooit gezegd dat ze van je hield of je graag zag dus je betwijfeld of je wel gewenst was. Af en toe wilde je het liefst van haar weglopen maar het fatsoen hield je tegen. De helft van haar opvoedkundige principes waren op zijn zachtst gezegd walgelijk ouderwets. De andere helft stopte je in stilte in een koffer en nam je mee naar het volgende adres want ze was de slechtste niet. Diep in je binnenste weet je dat ze alles voor je over had. Desnoods zou ze zich laten prostitueren om jouw leven een betere start te geven. Na twintig jaar sluit je met een zucht de voordeur van wat vanaf dan geen thuis maar een huis geworden is. Je zal er alleen nog maar voor haar verjaardag, Kerstmis en een zeldzame zomerse barbecue langskomen. Je belooft jezelf het beter te doen. Jouw kinderen mogen na twintig jaar niet met hetzelfde wrange gevoel de deur uitgaan.
En dan zijn ze er. Die kinderen. In het begin lukt het nog aardig. Je knuffelt hen regelmatig en zegt dat je van hen houdt. Je bent trots op hen. Dat zeg je ook maar met een ‘Toe mam, dat weet ik toch al.’ laat die wijze kleuter je weten dat de mededeling overbodig is. Daar sta je dan. Ik zal koppig vol blijven houden want dat wrange gevoel binnen vijftien jaar wil ik hem besparen.

Tot volgende week,
Anne

Beste lezer,

Ik hou van mijn zoon. Hij is mijn God. Het centrum van mijn wereld. Al vijf jaar lang ga ik elke avond – voor ik zelf in bed kruip – even naar mijn slapend Nielsje kijken. Dan wil ik het liefst een stukje uit zijn bolle wangetjes bijten en met me meenemen onderweg naar morgen of zijn zachte lippen tien maal kussen. Wel honderden keren per dag duw ik mijn neus in zijn kapsel, daar vlak bij zijn oor, om zijn bedwelmende lichaamsgeur op te snuiven. Ik ben er verslaafd aan. Ik wil hem duizend keren knuffelen en kussen, zelfs al wil hij dat niet. Ik ben jaloers op zijn juf omdat haar dag wel oplicht door zijn aanwezigheid. Daarnet was hij nog een baby. Ik wil niet dat hij groot wordt. Hij mag niet groot worden. Zelfstandig worden is voor later. Wat hij voor mijn onvoorwaardelijke afgoderij heeft moeten doen? Niets. Absoluut niets. Onbeperkt in tijd zal ik van hem houden. Behalve deze week toen de juf me vertelde dat Niels een meisje uit zijn klas een bloedneus had bezorgd omdat haar haren volgens hem slecht roken. Op dat moment was mijn liefde heel even over. Heel even. Ach, wat wil je. Ik kan eigenlijk nooit echt lang kwaad op hem zijn. Gelukkig kan hij nog niet lezen.

Tot volgende week,
Anne

Beste lezer,

Langzaam groeit bij mij het besef dat niets is wat het lijkt. Een ‘goedendag’ betekent niet altijd een goede dag. Net zoals het antwoord op de vraag: ‘Hoe gaat het ermee?’ steevast een welgemeende ‘Goed.’ oplevert. Zelfs al heeft de geadresseerde een blik die op half zes staat, toch gaat alles goed. Mensen hebben het ook altijd te druk. Te druk voor een praatje. Te druk om even voor het rode stoplicht te staan. Te druk om op de school van de kinderen eens een verfborstel vast te nemen. Te druk om met diezelfde kinderen een gezelschapspelletje te spelen. Die dumpen we toch fijn voor het kleine scherm terwijl we voor de achtenvijftigste keer die dvd van Cars in de gleuf proppen. Aan iedereen die het horen wil, vertel je dat je het druk hebt alsof drukte gelijk staat aan succes. Het is cool om het druk te hebben! Ik was ook zo. Wij waren vroeger ook zo. Zo druk dat we wekelijks een avondje quality time inplanden omdat we het risico liepen elkaar een hele week voorbij te lopen. Tegenwoordig hebben we in ons huishouden een aantal nieuwe gewoonten ingevoerd. De weekends zijn heilig. Geen werk van vrijdagavond tot maandagmorgen. Koen doet Niels elke morgen naar school zodat hij zijn zoon iedere dag zeker gezien en gesproken heeft en probeert om voor bedtijd thuis te zijn. Het resultaat is dat we die wekelijkse afspraak niet meer nodig hebben. We zien en spreken elkaar nu elke dag. Hoewel we meer werken dan vroeger hebben we toch meer vrije tijd. Mij zal je nooit meer horen zeggen dat ik het te druk heb als dat niet zo is. Als ik je een goedendag wens, wens ik je ook echt een goede dag. Ik ben wie ik ben, ik zeg wat ik denk…

Tot volgende week,
Anne

Beste lezer,

Deze week schrijf ik mijn bijdrage met opzet in het holst van de nacht want het spookt hier. Nee, geen gegrinnik, het spookt hier echt! Het begon drie weken geleden met een lamp die sprong. Geen bijzondere gebeurtenis, denk je. Wacht maar! Twee dagen later valt een simpel glas zomaar uit de kast alsof iemand het van binnen naar buiten duwde. Koen en ik zitten op een avond rustig in de salon te praten terwijl de televisie plots uit het niets aan en even later ook weer uit wordt geschakeld. Nee, geen van ons zat op de afstandsbediening! Op een half uurtje tijd gaat het toestel diverse keren aan en uit. Wat vind je van de volgende: Op een andere avond zit ik in de sofa en staar in het vlammetje van een kaars tot ineens de glazen kaarsenhouder perfect doormidden breekt net op het moment dat ik de kaars wil uitblazen. Ondertussen hebben we hier een lichtpunt waarvan de bedrading plots niet meer werkt en een spot die, als we ze aansteken, begint te knipperen. (Nee, Niels speelt niet met de schakelaar!) Daarbovenop hebben in totaal drie lampen de geest gegeven waarvan een met wat vuurwerk erbij en bij de laatste explodeerde de glasbol meteen mee. Het televisietoestel heeft ook nog een keertje zijn kuren gekregen en de helft van onze glazen liggen in scherven. Straks drinken we uit bekertjes. Kaarsen durven we niet eens meer aansteken. Kijk, ik ben een rationeel denkend mens maar ik begin mij af te vragen wie ik moet bellen, een goede elektricien of een lokale heks om die geest uit mijn huis te verdrijven? Ik zal al maar beginnen met de sluimerstand van de televisie uit te schakelen en een flinke hoeveelheid drinkglazen, lampen en spots in te slaan. Kurt, kom jij dan alsjeblieft even naar dat lichtpunt kijken?

Tot volgende week,
Anne

Beste lezer,

Ik kijk niet veel televisie maar de reportage van Terzake van vierentwintig augustus blijft me nog steeds achtervolgen. Het onderwerp, het recht op onderwijs in Afghanistan, heeft daar zeer zeker mee te maken. Velen kennen mijn interesse in de Islam en de hoop om ooit op een dag te kunnen begrijpen waarom de ene sekse zich moet verbergen voor de andere. Waarom men tieners aan bejaarden uithuwelijkt. Ik zat aan het beeldscherm gekluisterd. De telefoon ging van de haak en iedereen werd met een geïrriteerde ‘Sst!’ aangemaand stil te zijn. De reportage eindigde met een Afghaanse vrouw van middelbare leeftijd, haar naam ontglipt me, die de officiële taak had het lot van haar vrouwelijke landgenoten te verbeteren. Zelf werd ze regelmatig met de dood bedreigd. Men had een private weg aangelegd tussen het huis en haar kantoor om de kans op aanslagen tot een minimum te beperken. Het is de scène die daarop volgde die me nu al een hele maand vasthoudt. De vrouw staat gebogen over het bed van een zwaar verbrand meisje, het slachtoffer van een wraakactie van haar mannelijke familieleden. Haar vingers staan krom door de strakke huid. De patiënte huilt en kermt van de pijn. Ze smeekt letterlijk om medelijden maar de vrouw beweegt niet. Zelfs met de camera’s op haar gericht kan de vrouw geen medelijden met het meisje hebben. ‘Stop met huilen.’ zegt ze, ‘Er zijn nog zoveel anderen die het veel slechter hebben dan jij!’ Haar gevoelloosheid doet me rechtveren. Ik wil haar wat medelijden in haar strot duwen! Kan oorlog ervoor zorgen dat een mens het verleert om sympathie voor een ander te voelen? Dan denk ik aan Shamsia, een jong meisje uit het begin van de reportage. Zij is geboren en opgegroeid op het slagveld van Afghanistan. Zij liep vrolijk naar school toen ze bijtend zuur over zich kreeg. Zij lacht nog steeds en knuffelt haar moeder. Zij houdt vast aan haar recht op onderwijs. Na de uitzending huil ik van frustratie. Ik wil de hand van Shamsia vasthouden en haar moed inspreken. Ik wil die vrouw wat emotie bijbrengen en Koen weet dat als ik genoeg geld had, ik nu al op de luchthaven had gestaan.

Tot volgende week,
Anne

Beste lezer,

Niets is wat het lijkt te zijn. Dat is wat ik deze week, in mijn eerste echte les literaire creatie, heb geleerd. Een stuk tekst, gedicht of proza, kan door de auteur beladen zijn met een specifieke boodschap maar dat is slechts van triviaal belang. Niet wat de schrijver wil zeggen maar hoe hij het zegt is van belang. Tot zover mijn gepreek van deze week. Van die les is me naast de spelregels der enjambementen en haiku’s echter nog iets opgevallen. Namelijk de mapjes van Frank. Ik vermoed dat we tegen de lente van volgend jaar allemaal stapels papier met ons mee zullen zeulen naar het cultureel centrum in Aalst. Allemaal netjes geordend volgens auteur en onderwerp. Tegenwoordig kan men daarvoor in de verschillende winkels voor kantoorbenodigdheden uit een brede waaier kiezen. Ik betwijfel of je Frank ergens begin september in dergelijke zaken zult tegenkomen want terwijl ik minutenlang debatteerde over welk merk en kleur mapjes ik zou kiezen zat Frank rustig met een Duvel in de hand in het zonnetje op zijn terras. En gelijk had hij! Waarom ik daar zo zeker van ben? Ken je die kartonnen waarmee bakken bier overtrokken worden en vastgezet op de vier flesjes in de hoek? Ja? Wel, haal die kartonnen er voorzichtig af en vouw ze netjes in twee met de merknaam naar binnen en het ideale klassementsmapje is geboren. De verspreiding van dit lumineuze idee heeft mij wel een Duvel gekost maar die prijs ben ik geheel bereid te betalen. Zo tegen september, volgend jaar… Niets is wat het lijkt te zijn…

Tot volgende week,
Anne