Week 6

Beste lezer,

Alle klaagzangen van literaire auteurs ten spijt maar er bestaat tot op heden nog steeds geen behoorlijk statutair vangnet voor de scheppend artiest. De uit de hand gelopen ‘hobby’ van mijn collega’s en mij dwingen ons vaak tot de bedelstand. Men hoort nogal eens zeggen dat je het zout op je patatten niet eens verdient. Nu ja, de patatten zelf ook niet, bedenk jij je sarcastisch. Hoezo? De lancering vorig jaar van je debuut ging toch een kleine duizend keer van hand tot hand? Een bescheiden succesje. Niet? Ja, oké. Daar houd je ruw geschat ongeveer evenveel euro’s aan over als er exemplaren over de toonbank gingen. En lezingen? Een beginnend auteur heeft het daar nogal eens moeilijk mee. Jij had er vorig jaar eentje die bezoldigd was, de overige waren vriendendiensten of werd betaald in flessen wijn. Verder is het geen vetpot. Dus als je alles optelt heb je aan het werk waar je een jaar lang je hart en ziel instopt grofweg een netto maandloon overgehouden. Over de kosten die je in die periode aan papier, inkt enzovoort hebt gemaakt zullen we maar niet beginnen zeker?
Maar er is, zoals dat vaak het geval is, een maar … Het artiestenmilieu is een erg informele sector. Je valt terug op een sociaal netwerk. Als je iemand kan helpen door hem of haar aan interessante kennissen voor te stellen die de carrière een extra duwtje in de rug kan bezorgen, dan doe je dat. Vanzelfsprekend. Ooit retourneert men deze vriendendienst wel eens. Zo wordt je uitgenodigd voor een gratis concert, de wereldpremière van een film of een exclusief feestje waar de bubbels rijkelijk vloeien. In ruil deel je exemplaren van je eigen werk uit. Zo kom je op evenementen waarvan de doorsnee Vlaming alleen de foto’s in de boekjes kan zien. Leuk toch? Wauw, denkt de bladerende pendelaar in de trein van half zeven richting Brussel. Die heeft pas een toffe baan! Meteen krijgen je uitspraken wat meer gewicht, wat meer aanzien. De fijne vleeswaren in de slagerij op de hoek worden plots wat mooier verpakt. Een winkelbediende verkondigt trots dat ze je gisteren in de krant heeft zien staan. Jij wacht bang af of het saldo op je rekening nog voldoende is om deze aankopen mee te betalen. Want alle vriendendiensten en gratis evenementen ten spijt: Het zout en de patatten zijn voor ons even duur en van een fles wijn kan ik mijn kind niet te eten geven. Waar blijft nu ons statuut?

Tot volgende week.
Anne Baaths