Week 33

Beste lezer,

Ik ben ook maar een mens. Een mens met fouten. Veel fouten. Ik heb vooroordelen. Ik doe mijn best om ze te onderdrukken, maar daar slaag ik slechts gedeeltelijk in. Zo heb ik een hekel aan alle BMW-bezitters. Het zijn arrogante klootzakken die denken dat de nulmeridiaan en de wegmarkering door hun kont loopt. Want een BMW is nu eenmaal geen gewone auto. Nee, het is een BMW. Dat ik ooit de bereidwillige hulp mocht ontvangen van een chauffeur met dergelijke wagen schuif ik snel-snel onder de mat. Vergeten? Bah, hij zal de uitzondering op de regel wel geweest zijn. Niet dus, zegt het stemmetje in mijn hoofd. Hetzelfde vooroordeel heb ik ten opzichte van honden en dan meer bepaald van hun baasjes. Ze schijnen niet te weten dat de leiband in dit land verplicht is! Overal kom je die betweterige types tegen. Op de dijk langs de Durme en de Schelde, in het bos, op het speelplein. Daar lopen kleine kinderen rond, verdomme! Elke keer als ik, tijdens het afwerken van mijn wekelijkse kilometers, dergelijke types tegenkom, begint mijn hartslagmeter driftig te piepen alsof hij me waarschuwt mijn geweten dit keer niet te onderdrukken. "Het is nen braven ze, madam", is iedere keer weer het antwoord als je de baasjes aanspreekt over de afwezigheid van de bewuste leiband. Kan wel zijn, mijnheer, maar hoe komt het dan dat u vruchteloos probeert het mormel onder controle te krijgen terwijl die tegen me opspringt, denk ik dan. Het is zelfs al een excuus geworden om niet te gaan joggen. De kans bestaat immers dat ik er weer eens eentje zonder leiband tegen kom. Het stemmetje zegt me dat ik op de tien kilometer die ik meestal loop, een vijftal baasjes tegenkom waarvan er slechts een het bestaan van de leiband niet kent. Tijd om naar dat stemmetje te luisteren. Mijn vooroordeel berg ik zo ver mogelijk op. Toch zal men ten huize Ferket–Baaths nooit een hond zien kwispelen noch een BMW op de oprit zien staan…

Tot volgende week,
Anne