Week 29

Beste lezer,

Acht jaar en zes maanden lang dik tegen je goesting naar het voetbal. Waarom? Omdat het iedere zondagvoormiddag weer hetzelfde liedje was. Koen zat op het toilet zijn zenuwen weg te drukken terwijl ik probeerde Niels van een rugzakje met afleidingsmateriaal te voorzien. Biddend om de rest van de middag zonder gezeur door te komen. Biddend dat het eens niet regende. Uiteindelijk gebeurde er negentig minuten lang niets. Een bal werd weggetrapt om ergens anders weer opgehaald te worden. Ik verbeet vloekend de kou. Het regende. Alweer. Alleen de voetbalgoden komen op het belachelijke idee om van een buitensport een wintergebeuren te maken. Ik had ook gewoon thuis kunnen blijven? Het was kiezen tussen de pest of de cholera. Van maandag tot vrijdag zat ik ook al thuis. Die vier muren herken ik ondertussen wel met mijn ogen dicht. Luister, het is niet de kou die de hoofdreden vormt voor mijn aversie tegen het spel maar de was. Drie maal per week vloeken omdat Koen zijn kniehoge voetbalkousen steeds weer als een bolletje de wasmachine in had gekeild. Als je dan bedenkt dat ik diezelfde kousen iedere tweehonderd vijfenvijftig competitiewedstrijden, vierenzestig voorbereidingswedstrijden en bijna zeshonderd trainingen liefdevol geplooid en in zijn tas gestoken heb, begrijp je vast wel waarom ik blij ben dat het eindelijk voorbij is. En toch… toch had niet Koen maar ik na afloop van het kampioenenbal een krop in de keel. Er zijn slechts zoveel zaken die je op zondag kan doen. Tegenwoordig moeten we creatief zijn om onze tijd te vullen. Tijdens de week is Koen alle avonden thuis dus ben ik de controle over de zapper voorgoed kwijt. Iemand nog nood aan een verdedigende middenvelder voor volgend seizoen?

Tot volgende keer,
Anne

P.S.: Door een welverdiende vakantie van Alain, de webmaster, zal er volgende week geen column verschijnen.