Week 44

Beste lezer,

Het is weer zover. Zelden verlaten wij schrijvers de onszelf opgelegde afzondering om de mensheid te ontmoeten. Geen diersoort zo asociaal, zo misantropisch of het is de schrijver. Ergens eind augustus verandert dat recept ingrijpend. Kieper de basisingrediënten: drink bij de uitgeverij, opening van de boekenbeurs in Antwerpen en nog een opening van een boekenweekend, bij elkaar. Overgiet dit recept met een sausje van boekpresentaties van bevriende collega’s en als je geluk hebt ook die van je eigen laatste literaire kindje. Werk vervolgens af met een paar signeersessies in de eerste helft van november. Ergens middenin die maand slapen mijn soortgenoten en ik terug in – tot de volgende herfst. Bij de ene collega verloopt dit proces al wat makkelijker dan bij de andere. Ikzelf maak op mijn quarantaine twee uitzonderingen. De eerste is mijn wekelijkse afspraak met de enige echte Frank Pollet – je weet wel, die van de Duvelmapjes – en zijn literaire creatievelingen. Blijkbaar heb ik dit drie uur durende bad nodig om door te gaan, om discipline te kweken. De tweede uitzondering vormen de occasionele wijndegustaties met mijn literaire vader en halfbroer, respectievelijk Dirk Bracke en Do Van Ranst. Altijd gezellig, vooral als de wederhelften zich in het debat proberen te mengen in de hoop van onderwerp te kunnen veranderen. Tevergeefs. De steeds terugkerende discussie over de pro’s en contra’s van toetsenbord (Do en mezelf) en pen (Dirk) blijven hardnekkig overeind. Al vrees ik dat Dirk toch overstag zal moeten gaan en zich in het digitale tijdperk zal moeten smijten. Hij vertrouwt tot op heden zijn schrijfsels immers toe aan de achterzijdes van de cursussen van zijn zoon. Omdat die opleiding achter de rug is en de voorraad zienderogen slinkt, zal Dirk andere maagdelijk witte vlaktes moeten opzoeken. Ik heb een flauw vermoeden dat hij daar zonder problemen in zal slagen.

Tot volgende week,
Anne