Allemaal Down

Gelegenheidscolumn:

Met stijgende verbazing keek ik vorige week naar het haast vanzelfsprekende gemak waarmee jong volwassenen met Down in het televisieprogramma ‘Down the road’ hun (liefdes)gevoelens op een zilveren schaaltje legden en zonder franjes aanboden aan het object van hun verlangens. Het deed me denken aan iets wat 10 jaar geleden gebeurde in onze vriendenkring.

Ik had die avond een dubbele agenda en aangezien het gezelschap uit de eerste activiteit zo geweldig in elkaar paste, besloten we impulsief – het leven begint pas als je buiten de lijntjes kleurt – om als echte partycrashers het groepje mee te nemen naar de tweede activiteit. En daar gebeurde het.

Je maakt zoiets hoogstens één à twee keer mee in je leven en als je het voor je ogen ziet afspelen, wéét je gewoon dat alles klopt.

Toen tussen een collega van de gastheer en één van mijn vriendinnen. De steelse blikken die over en weer pingpongden. Die onmiskenbare glans in hun ogen. Ze leken met twee op een onbewoond eilandje te zitten. En toch, toch werden er op het eind van de avond géén telefoonnummers uitgewisseld, géén bekentenissen gedaan. De angst om gekwetst te raken maakte het water tussen hen veel te diep.

Ik vraag me nu nog altijd af waar ik het lef vandaan haalde, maar toen …

Een dag later ben ik bij de gastheer het nummer van zijn collega gaan vragen. Ik heb die vriend gebeld met slechts één vraag: ‘Hoeveel keer denk je dat je in je leven meemaakt wat je gisteren hebt ervaren?’ Vervolgens ben ik in mijn auto gestapt en naar mijn vriendin gereden, haar in de zithoek geplant, een krukje genomen en voor haar gaan zitten. Ik heb haar dezelfde vraag gesteld.

Ze zijn nu nog steeds samen. Enkele jaren geleden mocht ik aanwezig zijn op hun huwelijk en een tijdje geleden kwam daar nog een baby bij.
Waarschijnlijk het enige pure dat ik ooit gedaan heb.

Gisteren zaten mijn man en ik in onze zithoek, een glas rode wijn in de hand. Hij vertelde me over twee van zijn kennissen. Over hoe ze bijna magisch naar elkaar toe werden getrokken. Hoe ze de winter door elkaar mooier maakten, fijnere mensen werden gewoon door bij elkaar te zijn.

Helaas géén bekentenissen. Het water tussen hen te diep. Nu ziet hij twee ongelukkige mensen die geen blijf meer weten met zichzelf, elkaar ontwijken en afstoten. Hij zei: ‘Het zou verboden moeten worden om je verstand te gebruiken in liefdeszaken!’

Hadden we allemaal maar Down …