Week 26

Beste lezer,

Niemand die me kent zal kunnen ontkennen dat ik een kletswijf ben. Tijdens groepsgesprekken voer ik vaak - zeg maar meestal - het hoge woord, maar wat weinigen weten is dat ik ondertussen ook alles gezien heb. Wie zei er ook al weer dat vrouwen meer dan een ding tegelijk aankunnen? Gelijk had die! Iedere steelse blik tussen twee mensen, iedere stilte als een onbekende zich in een discussie wringt. Alles heb ik gezien. Mijn man, de stille vennoot, heeft niets gezien maar alles gehoord. Ik concentreer me bijna nauwelijks op wat mensen zeggen maar op hoe ze het zeggen. Communicatie is negentig procent non-verbaal! Ik observeer, evalueer en decideer. Tijdens de laatste week van onze vakantie onder Toscaanse zon richtte ik mijn aandacht op Pierre…
Je hebt zo van die mensen die over een gave beschikken. Dan heb ik het niet over een zesde zintuig … of misschien toch wel maar dan in een geheel andere betekenis. Ze lopen kamers in en iedereen weet meteen dat ze er zijn, zonder hen gezien te hebben, zonder hen gehoord te hebben. Iedereen kan zich meteen iemand voor de geest halen die aan deze beschrijving beantwoordt. Wel zo iemand was Pierre. Hij en zijn vrouw, beiden op gepensioneerde leeftijd, voegden zich in de tweede week van onze vakantie bij de gasten op Erika’s berg. Het betekende een significant verschil in de groepssfeer. Waar men tijdens de eerste week meteen na het dessert de slaapkamers opzocht, bleef het overgrote deel van de gasten tijdens de tweede week plakken. Iedere avond opnieuw diepte een vrijwilliger een fles Chianti op als een jachttrofee uit zijn net aangevulde buit souvenirs. Pierre vormde het cement tussen de bakstenen. Hij maakte van zes koppels een groep. Iedereen zweeg als hij vertelde en toch vertelde hij niet zo veel. Hij stuurde de vakantiegangers bijna onbemerkt van het ene gespreksonderwerp naar het andere, gewapend met een kurkentrekker. Pierre was zonder meer een charismatisch man. Ik vroeg me af welke positie hij in zijn carrière bekleed had. Ik heb er een paar keer naar lopen vissen, zonder resultaat. Veel meer dan: ‘Ik heb veel moeten afdragen aan de belastingen’ kwam ik niet. Ik gok op een ceo of toch minstens een vakbekwame hr-manager.
Af en toe zag ik hem met mijn man een apart gesprek beginnen. Dan zag ik de scherpe blik van Pierre over de groep dwalen. Hij observeerde, evalueerde en decideerde als een oude leeuw die de kneepjes van het vak aan zijn opvolger leert. Ik zal moeten opletten…

Tot volgende week,
Anne